مسوولیتش به عهده ي ملای محل که مرا کافر کرد.

در این دنیا من در قبال خودم هیچ مسوولیتی ندارم.

هر تکه از جسم و روح من از آن دیگری است.

آقای مدیر پیرهن مشکی پوشیده بود. ریشش را حتمن یک هفته ای می شود که دست نزده.موهایش را هم. شال سیاهی به گردن انداخته. با این یال و کوپال رد خور ندارد که می گویند دوستار اهل بیت است. برای عزای امام حسین ببین چه سنگ تمامی گذاشته مومن. کلاس‏ها را تعطیل کرده. از بچه ها خاسته تا دسته راه بیندازند.بچه ها هم از خدا خاسته. شال انداخته اند به چه بلندی. تعطیلی کلاس را عشق است. عزا و عروسی‏اش توفیری نمی کند.

مدیر با نگاهش می گوید: بزرگان تشریف بیارن جلوی دسته. ما به همدیگر نگاه می کنیم.

انصافن کشاورز کاربلدی است. بزنگاههای کاشت، داشت و برداشت را فوت آب است. امروز روز کاشت است. امام جماعت مسجد محل هم هست. خدا را چه دیدی شاید نماینده ی مجلس هم آمد. خیر محل هم که هست. همه هستند. بیشتر باید توی چشم بود. مجلس باشکوهی شده. سرم گیج می رود. یاد آن شعر معروف ملک الشعرای بهار می افتم.

در محرم اهل روی خود را دگرگون می کنند/ از زمین آه و فغان را زیب گردون می کنند / بر یزید زنده می گویند هر دم صد مجیز……تا خرند این قوم رندان خرسواری می کنند.

1- سه شمبه پس از مدتها كه براي ديدن كسي جايي نرفته بودم، حسين حيدري دوست داشتني را ديدم.براي ديدنش رفتم فرهنگستان زبان فارسي. در مورد او وبلاگ خوبش به نام ” غريبه نام آشنا” در بلاگفا www.heidari55.blogfa.com/بعدن خواهم گفت.

2- آنجا دست بر قضا نشست نقد آثار سه گانه ي فاضل نظري*( مقداري شعر قابل توجه دارد به سبك شعر كلاسيك.)برقرار بود.عده اي آمده بودند. سخنرانها( منتقدان)علي گرمارودي و بهادر باقري بودند و علي اصغر محمد خاني هم برگزار كننده بود.

دوكلام درباره ي جلسه نقد شعر:

خلاصه كلام حرف مفت بود كه فوران مي كرد. به نظرم ديگر دوره اين حرفها سر آمده.توضيحات آبدوغخياري در مورد نقد شعر و نقد اثر ادبي، مال امروز نيست. مي پرسيد چرا؟ چون علمي نيست.نه تعريف دارد. نه بر مبناي نظريه است ونه متدولوژي دارد.آين قبيل حرفها را ديگر به زور سرنيزه و باتوم هم نمي شود به كسي قبولاند.اگر مجال بود مصداقي تر و مفصل تر مي گفتم چرا حرفهاي آن منتقدان پشيزي نمي ارزيد.

بگذريم.كاش اين استادان خودخانده بلد بودند و يك سري مي زدند به سايت هاي تحليل و نقد و نظريه ادبي.يا يا لااقلكندش از يه نفر پرس و جو مي كردند.

نقد و تحليل آثار ادبي گوش شيطان كر، براي خودش يك علم است. مستقل از ادبيات.هر ننه قمري كه نبايد دست به نقد بزند. گيرم سرش به آخور حكومتي باشد.

القصه.دوباره تصميم دارم بنويسم در خطوط.اين بار سعي مي كنم نوشته هايم سياسي نشود. اگر بشود و اگر غم نان بگذارد و اين فليتر لعنتي

کمترین تحریری از یک آرزو

این است

آدمی را

آب و نانی باید و آن گاه آوازی

در قناری ها نگه کن در قفس

تا نیک دریابی

کزچه در آن تنگناشان

باز شادی های شیرین است

کمترین تحریری از یک زندگانی

آب، نان، آواز

ور فزونتر خواهی از آن

گاهگه پرواز

ور فزونتر خواهی از آن

شادی آواز

ور فزونتر باز هم خواهی

بگویم باز

آن چنان اين جا به نان و آب بر ما تنگسالی گشت

که کسی به فکر آوازی نباشد

اگر آوازی نباشد

شوق پروازی نخواهد بود

(محمد رضا شفیعی کدکنی)

اي شادي آزادي
وقتي كه تو بازآيي
با اين دل غم پرورد
من با تو چه خواهم كرد

سرود ابراهيم در آتش رو به درخاست دوستي در وبلاگ ميگذارم.براي خودم يادآور اندوهاني است كه تازه سربرگشوده است. يِادآور صداي مردوار دوستي نازنين كه چنانش ميخاند كه گويي آنك ابراهيم در آتش است.حيف كه صدايش را ندارم. گناه تاكيدهاي شعر از من است. سرود ابراهيم در آتش را صداي شاملوي بزرگ از اينجا بشنويد.

در آوار خونین گرگ و میش / دیگر گونه مردی آنک / که خاک را سبز میخواست

وعشق را شایسته زیباترین زنان / که اینش به نظر / هدیتی نه چنان کم بها بود / که خاک وسنگ را بشاید

چه مردی! چه مردی!

که میگفت قلب را شایسته تر آن / که به هفت شمشیر عشق درخون نشیند /

وگلو را بایسته تر آن / که زیباترین نام ها را بگوید

و شیرآهن کوه مردی از اینگونه عاشق / میدان خونین سرنوشت / به پاشنه آشیل در نوشت

روئینه تنی که راز مرگش /  اندوه عشق و غم تنهایی بود

آه اسفندیار مغموم

تورا آن به / که چشم فروپوشیده باشی

آیا نه / یکی نه بسنده بود؟ / که سرنوشت مرا بسازد؟

من تنها فریاد زدم:نه!

من از / فرورفتن تن زدم / صدائی بودم من / شکلی میان اشکال  / ومعنائی یافتم

من بودم وشدم

نه زآن گونه که غنچه ای گلی /  یا ریشه ای که جوانه ای / یا یکی دانه که جنگلی

راست بدان گونه / که عامی مردی شهیدی / تا آسمان براو نماز برد

من بینوا بندگکی سربراه نبودم / وراه بهشت مینوی من  / بزرو طوع و خاکساری نبود

مرا دیگر گونه خدائی می بایست / شایسته آفرینه ای / که نواله ناگزیر را / گردن کج نمی کند

وخدایی / دیگرگونه آفریدم

دریغا/ شیر آهن کوه مردا که توبودی!

 و کوه وار / پیش از آنکه به خاک افتی / نستوه و استوار / مرده بودی

اما نه خدا و نه شیطان

سرنوشت ترا بتی رقم زد / که دیگران می پرستیدند

بتی که دیگرانش می پرستیدند

اگر چه نه براي هميشه

و آنان كه از پي ما مي آيند

وسوسه اند كه پا جا پاي ما بگذارند

اي آنان كه در پي من آمده ايد

هش دار

من خود به گمراه آمده ام

 بيش از اينم سرزنش گناه سفيد برف مباد

2-   وبلاگ دانشمند مطلبي نوشته است كه براي پرهيز از خيلي چيزها به آن لينك نمي دهم. خودتان با هر روشي كه خداپسندانه است پيدايش كنيد.حرف درستي را نوشته است. چند روز پيش در جلسه اي كه متاسفانه من هم بودم همين حرفها را البته با لحني تندتر گفتم. يك نوعي آسيب شناسي جريان و جنبش سبز است. مطلبش را هم به طور مفصل نوشته بودم. ولي اين روزها گويا ننوشتن بهتر از نوشتن است.فعلن خبرهاي مدام در راه است. جاي هيچ تحليلي نيست.

• كتاب اين سه زن روايت تاريخي سه زن در تاريخ معاصر ايران است. روايت زندگي مريم بهروز، ايران تيمورتاش و اشرف پهلوي. به قلم مسعود بهنود. باز هم نمي توانم به سايتش لينك بدهم .تاريخ سياسي معاصر بسيار درس آموز است البته براي اولي الابصار نه هر كه سر بتراشد به هواي  قلندري.