سرود ابراهيم در آتش رو به درخاست دوستي در وبلاگ ميگذارم.براي خودم يادآور اندوهاني است كه تازه سربرگشوده است. يِادآور صداي مردوار دوستي نازنين كه چنانش ميخاند كه گويي آنك ابراهيم در آتش است.حيف كه صدايش را ندارم. گناه تاكيدهاي شعر از من است. سرود ابراهيم در آتش را صداي شاملوي بزرگ از اينجا بشنويد.

در آوار خونین گرگ و میش / دیگر گونه مردی آنک / که خاک را سبز میخواست

وعشق را شایسته زیباترین زنان / که اینش به نظر / هدیتی نه چنان کم بها بود / که خاک وسنگ را بشاید

چه مردی! چه مردی!

که میگفت قلب را شایسته تر آن / که به هفت شمشیر عشق درخون نشیند /

وگلو را بایسته تر آن / که زیباترین نام ها را بگوید

و شیرآهن کوه مردی از اینگونه عاشق / میدان خونین سرنوشت / به پاشنه آشیل در نوشت

روئینه تنی که راز مرگش /  اندوه عشق و غم تنهایی بود

آه اسفندیار مغموم

تورا آن به / که چشم فروپوشیده باشی

آیا نه / یکی نه بسنده بود؟ / که سرنوشت مرا بسازد؟

من تنها فریاد زدم:نه!

من از / فرورفتن تن زدم / صدائی بودم من / شکلی میان اشکال  / ومعنائی یافتم

من بودم وشدم

نه زآن گونه که غنچه ای گلی /  یا ریشه ای که جوانه ای / یا یکی دانه که جنگلی

راست بدان گونه / که عامی مردی شهیدی / تا آسمان براو نماز برد

من بینوا بندگکی سربراه نبودم / وراه بهشت مینوی من  / بزرو طوع و خاکساری نبود

مرا دیگر گونه خدائی می بایست / شایسته آفرینه ای / که نواله ناگزیر را / گردن کج نمی کند

وخدایی / دیگرگونه آفریدم

دریغا/ شیر آهن کوه مردا که توبودی!

 و کوه وار / پیش از آنکه به خاک افتی / نستوه و استوار / مرده بودی

اما نه خدا و نه شیطان

سرنوشت ترا بتی رقم زد / که دیگران می پرستیدند

بتی که دیگرانش می پرستیدند